نشستی غرق مطالعه ای که حس می کنی یکی داره جفت پا میره تو در! هی زنگ هی در تق تق تق... می ری دم در می بینی پستچیه و تو اون گرمای 42 درجه بهش حق می دی که خودش رو اونجوری بکوبه به در! یه بسته می ده دستت و تو عجب غافلگیر میشی! بسته رو که باز می کنی تازه یادت میاد که تولد شناسنامه ایت نزدیکه! یک هدیه از یک دوست که تا به حال ندیدیش! اونم چه هدیه ای!!! یه کتاب که مزین شده به نام زیبای "احمد" ! کتابی که یه گوشه از جوانمردی های مردی رو روایت می کنه به نام "حاج احمد کاظمی"
هنوز خیره ای به عکس روی جلد کتاب که چشمات هم غافلگیرت می کنن و اشکهات دونه دونه دونه ...
و می مونی تو کار چشات که چرا هروقت چشم تو چشم می شی با آدمهایی از جنس این مرد، بارونی میشن؟ هنوز نفهمیدی پشت لبخندهای شیرین این آدمها چیه که حالت رو اینجوری می کنه! جالبه! هنوز خودت هم نمی دونی چرا واسه این آدمهایی که ار نظر بعضی ها هیچ ربطی به ما ندارن (!) گریه می کنی؟
شاید به خاطر همین غربتشونه! آخه آدمهای خوب همیشه غریبن!!! یه بار لابه لای همین گریه هام کنار مزار یکی از همین آدمهای غریب و مظلوم، یه نفر بهم گفت پاشو بشر برو به فکر زنده ها باش اینا که مردن تموم شد!
دیگه یکی نیست به اینا حالی کنه اونی که مرده ماییم و...
می بینی؟ می بینی اینا چقدر غریبن؟ چقدر مظلومن؟ ... غریبن حتی بین ماهایی که ادعامون میشه دوستشون داریم و آرزومونه به اونها برسیم و همه جا هم می نویسیم راهتان را ادامه خواهیم داد!!! باد هم به غبغب می ندازیم که ما چی هستیم و چی هستیم و...
خیلی از ماها حقیقتا شهدا رو نشناختیم. خیلی هامون شکل و شمایلمون رو شبیه شهدا درست کردیم سرمونم پایینه جیکمونم در نمیاد و خلاصه بچه مثبت بچه مثبت، ولی دیگه غریبه که بینمون نیست خودمون می دونیم که هیچ جای خلقیات و منش و رفتارمون شبیه شهدا نیست! (امیدوارم به دوستان برنخوره من منظورم همه نیستن امثال خودم رو دارم عرض می کنم.) شهید رو این دوست ندیده من شناخته که رفاقتش با شهدا عارفش کرده نه منی که فقط بلدم من من کنم و هیچ چی زندگیم شبیه زندگی شهدا نیست!
دیدین بعضی از این جوونها که مثلا فلان خواننده یا بازیگر رو می کنن الگوی خودشون؟ در و دیوار اتاقشون که پر میشه از عکس اون طرف هیچ، تمام خودشون از مدل مو و لباسشون گرفته تا حرف زدن و دست دادن و راه رفتنشون تماما میشن شکل اون آدم که الگوشونه. اونوقت ما فقط ادای الگوهامون رو در میاریم، الگوهایی با این عظمت!!!
شهدا غریبن و غربتشون من رو گاهی بدجور یاد مظلومیت امام حسین (ع) میندازه! امام حسین واسه خیلی از ماها فقط یه امام تشنه تنها ست همین. خیلی که بخوایم پیشرفت کرده باشیم و عرفانی حرف بزنیم می گیم " امام حسین برای امر به معروف شهید شد" این چه حرفیه وقتی خودمون هنوز معنای امر به معروف رو نمی دونیم؟!
اگر قرار باشه ما، فرزندای سید علی که نماد حزب الله رو به سینه هامون چسبوندیم و افتخارمون خادمی شهداست، از شهدا فقط تیپ و قیافه هاشون رو به ارث ببریم، خدای نکرده فردا از کاروان سربازهای امام زمان جا می مونیم! ماها اگه آرزوی شهادت رو دلمونه باید یاد بگیریم که مثل شهدا زندگی کنیم تا عزیز شیم واسه خدا که "شهدا چون عزیز بودن شهید شدن"!!!
ختم 14 صلوات نذر تعجیل در فرج آقا امام زمان(عج) ، بسم الله
شهدا خودشان متحول شدند و در ارواح جوانان ما و مردم ما تحول آفریدند. جوان های امروز، نه امام را که مظهر قداست و شرف و نمونه ی برترین اولیاء بعد از معصومین بوده دیده اند؛ نه دوران جنگ را تجربه کرده اند، نه سختی های قبل از دوران انقلاب را دیده اند؛ اما همین جوان های امروزبا روحیه ی آماده و قوی، با ذهن روشن و عزم راسخ ایستاده اند. این بر اثر چیست؟ این همان تزریق خون است که شهیدان ما به این انقلاب انجام داده اند، شهیدان، ما را زنده کردند.