اولئک المقربون

... نمی دانم چقدر خاطرات روزهای جنگ در یاد شماها زنده مانده است. یک ملت در مقابل تهاجمی قرار گرفته بود، اما از ابزارهای متعارف هیچ چیز نداشت؛ سراغ تانک می رفتیم، نبود، یا کم بود یا ناقص بود، سراغ سلاح می رفتیم همین طور، سراغ هواپیما می رفتیم همین طور. کسانی هم که آنروزها در راس بعضی مارهای موثر بودند، دایم آیه یاس می خواندند؛ اما همین بارقه الهی و انگیزه اخلاقی، معنوی و دینی و همین خداجویی، دلهای جوانها را – همین پاسدارها، همین نیروهای مردمی و بسیج از همه قشرها، همین عناصر بسیار مومن و خالص ارتش را- آنچنان آماده کرد که جانها توانستند ضعف جسمها را جبران کنند. "لبس القلوب علی الدروع" (1) درباره اصحاب کربلاست؛ دلهاشان را روی زره هاشان پوشیدند.زره ها جسمها را نگه نمی دارد،اما دلها جسمها و زره ها را نگه می دارد. دلهای با ایمان و نورانی آماده شد و همتهای بلند به جنبش در آمد و جبهه عظیم و وسیعی را که یک سرش در دستگاه های جاسوسی و وزارت دفاع امریکا بود، یک سرش در ناتو بود، یک سرش در شوروی سابق بود، یک سرش درخزانه دولتهای نفتی منطقه بود، سوگلی همه اینها هم رژیم بعپی بود که از همه طرف کمک ها را به او می رساندند؛ همین دستهای خالی اما دلهای نورانی و پر امید و پولادین رفتند این جبهه عظیم را شکست دادند. این شوخی است؟ این همان معنویت است. وقتی آرمانها و نقطه اتکا معنوی در کشور و ملتی وجود داشت، از این گونه معجزات به وجود می آید.

*****

1.        شفاء الصدور، ج1، ص540

(رهبر معظم انقلاب اسلامی، به تاریخ 17/7/1380)

ضمیمه به این پست:

       تسلیت می گم شهادت مولامون امیرالمومنین رو. تو این شبها ....

                ما را به دعا کاش نسازند فراموش/ رندان سحرخیز که صاحب نفسانند